..Little Cupid..กามเทพไร้เดียงสา

สารบัญ

..Little cupid..กามเทพไร้เดียงสา ๑ (๕๐%)

สวัสดีค่ะ ผู้อ่านที่น่ารักทุกๆ ท่าน

ป้าดานำเรื่องใหม่มาลงให้อ่านกันค่ะ เป็นเรื่องราวน่ารักๆ ลองติดตามอ่านกันได้นะคะ

ป้าดามีหนังสือนิยายที่เพิ่งจะออกมาให้ฝากด้วยให้

++++++++++++

พ่ายรัก แผนพลิกล็อก ออกกับ สนพ.มายโรส วางแผง ๑ เมย. ๕๖ นี้ค่ะ

 ใครที่สนใจติดต่อ สนพ. มายโรส ที่ http://www.myrosebooks.com

หรือตามร้านหนังสือใกล้บ้านค่ะ

+++++++++++++++

บอสตัน...วันฝันรัก เป็นหนังสือทำมือนะคะ ไม่ได้ผ่านสนพ.ใด และไม่มีขายในร้านหนังสือใดๆ ทั่วประเทศค่ะ

ใครที่สนใจตอนนี้ ติดต่อได้กับร้านออนไลน์ Bookathome.com ที่นี่ที่เดียวนะคะ

http://www.bookathome.com

ตอนนี้เปิดสั่งจองในราคา ๓๕๐ บาท รวมราคาค่าส่งค่ะ

หนังสือมีทั้งหมด ๓๕๖  หน้า

หนังสือจะออกมาจากโรงพิมพ์ในเร็ววันนี้ค่ะ

 

ขอบคุณค่าาา

ป้าดา (ญดา)

++++++++++

มาอ่านนิยายเรื่องใหม่กันเลยค่ะ

Little cupid ๑...กามเทพไร้เดียงสา

 

          ในห้องกระจกแปดเหลี่ยมหลังบ้านไม้ยกพื้นแบบโบราณที่ได้รับการเปลี่ยนแปลงปรับปรุงใหม่ให้ทันสมัย มุมหนึ่งตกแต่งเป็นห้องนั่งเล่น ด้านหลังห้องเต็มไปด้วยต้นไม้ยืนต้นหลากหลายชนิดให้ร่มเงาแก่พื้นที่ หลังคาห้องเป็นกระจกส่วนหนึ่งเพื่อรับแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ มุมด้านขวาของห้องจัดเป็นมุมนั่งเล่นนอนเล่นในตอนกลางวัน ด้วยเตียงไม้แบบโบราณที่บนเตียงเป็นเบาะนุ่มประดับด้วยหมอนสารพัดสีหลายใบ

มุมซ้ายทะแยงจากมุมนั่งเล่น จัดเป็นโต๊ะทำงาน ที่มีคอมพิวเตอร์ตัวบางเฉียบรุ่นใหม่ล่าสุดกับกระดาษกระจัดกระจายอยู่บนนั้น เจ้าของโต๊ะกำลังนั่งเอนๆ พิงกับพนักพิงของเก้าอี้หนังตัวโต เท้าทั้งสองข้างวางไขว้อยู่บนตั่งหนังตัวเล็ก ในมือมีภาพที่เต็มไปด้วยสีสันสวยงามที่ปริ้นท์ออกมาจากคอมพิวเตอร์ บนหัวกระดาษมีคำว่า

“ซัมเมอร์ 2013” ติดอยู่

ภาพชุดชั้นใน ภาพแล้วภาพเล่าถูกมือบางข้างขวาสลับเปลี่ยนไปซ้อนไว้ข้างหลัง พร้อมกับรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจก็แต่งแต้มอยู่บนใบหน้าสวย หลายครั้งที่คนดูก็แก้ไขหรือว่าเพิ่มรายละเอียดลงไปในภาพ

คนใส่จะต้องรู้สึกเซ็กซี่และเป็นอิสระที่สุด

คอนเซ็ปของงานในครั้งนี้ ที่โมกุลได้รับมาจากเพื่อนรักสมัยเรียน แซมมี่ ที่ตอนนี้เป็นทั้งเพื่อนร่วมหุ้นของชุดชั้นในยี่ห้อดัง “แจสมิน ซีเคร็ท” ที่เพิ่งจะเปิดตัวชุดชั้นในสุดเซ็กซี่ในอิตาลีมาได้แค่สามปี ก็ดังเป็นพลุแตก ด้วยสินค้าที่มีคุณภาพ สีสันที่สะดุดตา แบบที่หวือหวาเร้าใจ สำหรับสุภาพสตรี ทุกรุ่น ทุกวัย ทุกไซส์ ซึ่งเป็นที่รู้จักและต้องการของสุภาพสตรีทั่วโลกจนผลิตแทบจะไม่ทัน

เมื่อเดือนที่ผ่านมาก็ไปเปิดตัวในเพิ่มขึ้นในฝรั่งเศสและอังกฤษก็ได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี ทำให้โมกุลต้องเดินทางเพิ่มขึ้นอีกหลายครั้งในหนึ่งปี แต่เพื่อความก้าวหน้าของธุรกิจที่ร่วมกับเพื่อนๆ ก็ต้องยอม

 

“คุณเพชรคะ คุณเพชร” เสียงเรียกที่ดังอย่างเร่งรีบราวกับมีเรื่องตื่นเต้น ทำให้โมกุลต้องวางแบบในมือลงบนโต๊ะ ลุกจากเก้าอี้ขึ้นยืน ยังไม่ทันที่จะได้ถาม ร่างอวบของแม่บ้านก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็วพร้อมกับตะกร้าในมือ

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันใด พร้อมกับเดินเข้าไปหา

“มีอะไรหรือคะน้าสำลี”

“มีคนเอามาวางไว้ที่หน้าประตูค่ะ น้าเปิดออกไปเจอร้องไห้อยู่คนเดียว และก็มีกระเป๋าใบนี้วางอยู่ข้างๆ ค่ะ” แม่บ้านตัวอวบรายงานอย่างตื่นเต้นก่อนจะวางตะกร้าใบโตบนเตียงนอนเล่น

โมกุลมองสิ่งที่อยู่ข้างในตะกร้าด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ตกใจ พิศวง งงงวย ไม่อยากเชื่อว่าสิ่งนี้เป็นความจริง

มีคนเอาเด็กมาทิ้งมาทิ้งไว้หน้าประตูบ้าน

ชีวิตทั้งชีวิตทิ้งขว้างกันง่ายๆ อย่างนี้หรือ

จริงๆ หรือนี่...อ่า ไม่อยากจะเชื่อ

แล้วหล่อนควรจะทำอย่างไร

สิ่งมีชีวิตที่แม่บ้านบอกว่าร้องไห้อยู่คนเดียว ลืมตาสีนํ้าตาลอ่อนๆ ที่ยังมีนํ้าตาคลอหน่วยอยู่ขึ้นมอง แล้วริมฝีปากเล็กๆ สีชมพูอ่อนๆ นั้นก็คลี่ออกน้อยๆ ส่งยิ้มไร้เดียงสาให้ โมกุลอดไม่ได้ที่จะยิ้มตอบและมือเล็กๆ ในถุงมือนั่นก็ยกขึ้นเปะปะราวกับจะไขว่คว้าบางอย่าง

“น่าเกลียดน่าชังเป็นที่่สุด น่าจะไม่ใช่เด็กไทยนะคะ ว่าไหมคะ น้าว่าหน้าเหมือนเด็กฝรั่งตัวน้อยหน้าปากซอยหรือไม่ก็ลูกครึ่งแน่ๆ เลยค่ะ” สำลีออกความเห็น

โมกุลไม่ตอบ แต่แอบเห็นด้วยกับคำพูดของแม่บ้าน ดวงตาสีนํ้าตาลอ่อนนั้นเหมือนจะอมเทาด้วย ผิวก็ขาวจนเป็นสีชมพู จมูกเล็กๆ โด่งเชิดน้อยๆ และพอดึงหมวกออก สิ่งที่เห็นก็ยิ่งสนับสนุนคำพูดแม่บ้านยิ่งขึ้นไปอีก ผมสีนํ้าตาลอ่อนนุ่ม

            “ฝรั่งที่ไหนเอาลูกมาทิ้งอย่างนี้ โอ๋ย คุณพระคุณเจ้าคุ้มครองด้วยนะ ใจร้ายใจดำกันจริ๊งๆ คนสมัยนี้ ว่าแต่คุณเพชรจะทำอย่างไรคะ” คำถามของแม่บ้านทำให้โมกุลที่ยังคิดอะไรไม่ออกได้แต่เงยหน้าขึ้นมอง สุดท้ายก็ถามออกไปว่า

            “มีอะไรอีกไหมคะนอกจากตะกร้ากับกระเป๋า”

            “ไม่มีค่ะ น้าสำรวจอย่างละเอียดแล้วค่ะ แจ้งตำรวจดีไหมคะ คุณเพชร ให้เขาตามหาพ่อแม่เด็ก ถ้าพ่อแม่ไม่ทิ้ง เด็กอาจจะถูกลักพามาก็ได้นะคะ”

            “เอาสิ” ตอบออกไปแล้ว โมกุลก็ต้องรีบบอกว่า “อย่าเพิ่งค่ะ น้าสำลี” แล้วโมกุลก็ปลดเข็มขัดที่รัดร่างน้อยออก ยกร่างน้อยนั้นออกมาจากตะกร้า

โมกุลก็อดที่จะมองเสื้อผ้าที่ร่างน้อยนั้นสวมใส่ไม่ได้ ชุดเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวที่เย็บติดกับส่วนที่เป็นเท้าถุงด้วย

  เหมือนกับเด็กเมืองหนาว

“อุ้มดีๆ นะคะ คอน่าจะยังไม่แข็ง ไม่รู้ว่ากี่เดือนแล้ว แต่ไม่ใช่เด็กเกิดใหม่แน่ๆ อวบอิ่มอย่างนี้” สำลียื่นมืออวบมาช่วยประคอง “อุ้มไว้ก่อนนะคะ น้าจะไปเอาผ้านวมมาให้รองนอน” ว่าแล้วเจ้าตัวก็วิ่งออกไปจากห้อง

โมกุลสอดมือเข้าใต้ลำคอเล็กอย่างเคยชิน ชีวิตในต่างประเทศสมัยเรียนหนังสือ ทำให้หล่อนได้สัมผัสกับเด็กเล็กๆ จากการหาเงินพิเศษ ด้วยการรับจ้างแม่บ้านดูแลเด็กๆ ในวันที่พ่อบ้านและแม่บ้านต้องการเวลาส่วนตัวนั่นเอง

พอเป็นอิสระเจ้าของร่างเล็กก็สลัดแขนขาอย่างยินดีที่หลุดออกมาจากที่แคบๆ นั้น

“ลูกเต้าเหล่าใครกัน ฮึ แล้วใครเขาพามา เต็มใจมากับเขาหรือเปล่าคะ” ปากถามมือก็หยิบผ้าผืนเล็กที่รองอยู่ในตะกร้าออกและกระดาษสีทองแผ่นเล็กก็หลุดออกมา

โมกุลหยิบมาอ่านทันที

อาเพชร

++++++++++

            คำขึ้นต้นนี้มีคนเดียวที่เรียกหล่อนอย่างนี้ หัวใจดวงน้อยก็กระตุกวูบ คิดถึงคนเรียกทันที แต่ไม่มีเวลาคิด โมกุลก็รีบกวาดสายตาไปบนตัวหนังสือนั้นอย่างรวดเร็ว

            ลีฝากเลี้ยงโมเรสสักสองสามเดือนนะคะ ลีไว้ใจอาเพชรคนเดียว และลีสัญญาว่าจะกลับมาแก้ไขปัญหาทุกอย่างเอง เวลานี้ลีขอตั้งหน้าตั้งตากับการสอบก่อน อาเพชรก็รู้ว่าลีลงไว้หลายตัวเพื่อที่จะเก็บหน่วยกิจสองปีแรกให้หมด และก็สัญญาว่า ถ้าสอบเสร็จแล้ว ลีจะกลับบ้านมารับโมเรสคืนและจะให้อาเพชรซักฟอกจนขาวสะอาดเลยทีเดียว

          ได้โปรดนะคะ

                                                          ขอบพระคุณล่วงหน้าค่ะ

                                                              รักอาเพชร จุ๊บๆๆ

                                                                      ลี

         

          หัวใจดวงน้อยเต้นแรงระรัวอย่างหยุดไม่ได้ ก้มลงมองคนที่นอนอยู่บนตัก คนที่ถูกมองก็ส่งยิ้มหวานมาให้อย่างไม่รู้เรื่องราว โมกุลได้แต่คิด

            โมลี โมเรส

            ลูกสาวของโมลีอย่างนั้นหรือ แล้วโมลีไปไหน ทำไมถึงเอาเด็กมาทิ้งไว้หน้าบ้านแล้วหายไป นี่แสดงว่าน้องสาวของหล่อนมาจากอเมริกาอย่างนั้นหรือ

          ไปทำผิดมาแล้วกลัวหล่อนโกรธจนไม่กล้าเข้าบ้านอย่างนั้นสินะ

          โมกุลทั้งโกรธทั้งเสียใจ จนน้ำตาซึมเลยทีเดียว

น้องสาวที่หล่อนและพี่ชายส่งไปเรียนหนังสือที่นิวยอร์ค ไม่ถึงสองปี ก็เอาลูกน้อยมาให้หล่อนเลี้ยง ถ้ามารดาอยู่จะเสียใจแค่ไหนกันนะ

            “มาแล้วค่ะ” เสียงของสำลีดังเข้ามาก่อนตัว โมกุลม้วนกระดาษในมือใส่กระเป๋ากางเกงเอาไว้

สำลีกระหืดกระหอบเข้ามาแล้วก็ปูผ้านวมผืนโตบนเตียงก่อนจะช่วยประคองร่างเล็กลงนอน

            “แงงงงง” เสียงร้องไห้ดังขึ้นทันทีที่ร่างน้อยถูกวางลงบนผ้านวม

            “ติดมือเสียด้วย”

            “หิวนมมากกว่ามั้งคะ น้าสำลี” พอเจ้านายพูดอย่างนั้น สำลีก็สำรวจกระเป๋าสีเขียวลายการ์ตูนใบโตที่วางอยู่ข้างๆ ทันที

            “มีนมด้วยค่ะ เป็นขวดๆ ไม่ต้องชงเลย และมีนมผงอีกกล่องด้วย เสื้อผ้าอีกหลายชุดอยู่ค่ะ ผ้าอ้อมสมัยใหม่ใช้แล้วทิ้งอีกหนึ่งแพ็ค ผ้าเช็ดทำความสะอาด ขวดนมเปล่าสองขวดสะอาดทั้งสองค่ะ แสดงว่า คนที่เอามาทิ้งไว้เตรียมตัวมาอย่างดีเลยนะคะเนี่ย แต่น้าขอเอาไปล้างก่อนละกัน เผื่อจะมีฝุ่นเดี๋ยวหนูตัวน้อยนี่ท้องเสียกันพอดี” บอกแล้วสำลีก็จํ้าออกไปทันใด

            โมกุลหยิบจุกหลอกที่หนีบอยู่บนเสื้อของเจ้าตัวใส่ปากให้ และก็หยุดเสียงร้องได้ทันที ไม่รู้ว่าเจ้าตัวร้องไห้เพราะหิวหรือว่าเพราะปากว่างกันแน่ พร้อมกับที่สำลีก็กลับมาพร้อมกับขวดที่ล้างแล้ว ทำการเทนมใส่ขวดปิดฝาจุก โมกุลก็เลยบอกว่า

            “น้าสำลีป้อนนมด้วยนะคะ เพชรมีบางอย่างต้องทำ”

            “ค่ะ”

           

            โมกุลเดินไปยังโต๊ะคอมพิวเตอร์มุมห้อง เปิดโปรแกรมสนทนาแบบเห็นหน้าที่ตั้งไว้สำหรับคุยกับน้องสาวที่อเมริกา แต่ไม่ปรากฏว่าปลายทางออนอยู่ ก็เลยเปลี่ยนเป็นใช้โทรศัพท์แทน และก็เช่นกัน ไร้การตอบรับ หล่อนก็เลยทิ้งเสียงเข้มๆ ฝากข้อความให้โทรกลับเอาไว้

            เมื่อคิดว่าเด็กหญิงตัวน้อยเป็นลูกของน้องสาวแล้ว หัวใจของโมกุลก็เต้นแรงด้วยหลากหลายความรู้สึก นึกเสียใจที่น้องสาวที่หล่อนรัก ถึงแม้จะไม่ใช่น้องแท้ๆ แต่ก็ได้รับการเลี้ยงดูมาด้วยกัน

แล้วถ้าพี่ชายรู้เรื่องจะเป็นอย่างไร จะเสียใจแค่ไหน ที่ได้ส่งเสียให้ไปเรียนแต่กลับได้ลูกมาแทน

แล้วใครเป็นพ่อของเด็ก ถึงได้ปล่อยให้น้องสาวของหล่อนดูแลเลี้ยงลูกเองคนเดียวตามลำพังอย่างนี้

และโมกุลก็ดึงกระดาษในกระเป๋ากางเกงออกมาเปิดดู ครั้งนี้มีเวลาได้สำรวจบางอย่าง ที่หัวกระดาษมีชื่อระบุชัดเจน

พลัง ปรีชาวลัย

คำถามเกิดขึ้นทันที

ใครคือ พลัง ปรีชาวลัย

ปรีชาวลัย

โมกุลเคยได้ยินนามสกุลนี้มาก่อนแน่ๆ ใครๆ ก็น่าจะเคยได้ยิน เพราะมันคือนามสกุลของนายทหารผู้มีชื่อเสียงท่านหนึ่งในอดีต

            แล้ว พลัง นี่เป็นใคร

++++++++++++

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา